AKCJA RATUNKOWA dla MIASTA - na CITO!

Do łago­dze­nia jej obja­wów uży­wa się czę­sto — naszym zda­niem zbyt czę­sto — leków. Są to leki hor­mo­nal­ne obar­czo­ne wie­lo­ma prze­ciw­wska­za­nia­mi. W świe­tle obec­ne­go sta­nu wie­dzy
(wyra­żo­ne­go w zale­ce­niach Pol­skie­go Towa­rzy­stwa Meno­pau­zy i Andro­pau­zy) hor­mo­nal­nej tera­pii zastęp­czej nie nale­ży m.in. sto­so­wać u kobiet z:
• podej­rze­niem raka pier­si albo roz­po­zna­niem raka pier­si usta­lo­nym aktu­al­nie lub
w prze­szło­ści,
• obec­no­ścią lub podej­rze­niem raka endo­me­trial­ne­go,
• krwa­wie­nia­mi z dróg rod­nych o nie­wy­ja­śnio­nej etio­lo­gii,
• żyl­ną lub tęt­ni­czą cho­ro­bą zakrze­po­wo-zato­ro­wą wystę­pu­ją­cą aktu­al­nie lub w prze­szło­ści (np. zawał ser­ca).
Ilość zaka­zów do sto­so­wa­nia jest dość duża. Bar­dzo dobrą alter­na­ty­wą dla hor­mo­nal­nej tera­pii zastęp­czej (HTZ) jest sto­so­wa­nie ziół i die­ty łago­dzą­cej dole­gli­wo­ści zwią­za­ne z meno­pau­zą.…

Nie­re­gu­lar­ne i zbyt dłu­gie cykle mie­siącz­ko­we (powy­żej 40 dni), nad­mier­ne owło­sie­nie cia­ła, trą­dzik
oraz oty­łość brzusz­na to obja­wy suge­ru­ją­ce zespół poli­cy­stycz­nych jaj­ni­ków PCOS (ang.
Poli­ci­stic Ova­ry Syn­dro­me) zwa­ne po pol­sku wie­lo­tor­bie­lo­wa­to­ścią jaj­ni­ków. Ta coraz powszech­niej­sza
jed­nost­ka cho­ro­bo­wa o zło­żo­nej etio­lo­gii doty­czy nawet 18% kobiet w wie­ku roz­rod­czym. Wpły­wa na
zabu­rze­nia meta­bo­licz­ne, a nie­le­czo­na może pro­wa­dzić nawet do bez­płod­no­ści.
PCOS dia­gno­zu­je się u kobiet, u któ­rych wystę­pu­ją co naj­mniej 2 z poniż­szych cech:
· 4 cykle bez­owu­la­cyj­ne / wydłu­że­nie cyklu mie­siącz­ko­we­go
· 4 hiper­an­dro­ge­nizm (poziom andro­ge­nów powy­żej nor­my)
· 4 tor­bie­le na jaj­ni­kach (potwier­dzo­ne w bada­niu USG).
Aby zła­go­dzić obja­wy cho­ro­by sto­su­je się m.in.…

Czę­stą cho­ro­bą ostat­nich lat jest cho­ro­ba Hashi­mo­to. Jest to auto­im­mu­no­lo­gicz­ne zapa­le­nie tar­czy­cy
i wystę­pu­je czę­ściej u kobiet. Może cho­ro­ba Hashi­mo­to nie jest tak bar­dzo destruk­cyj­na, jak inne
cho­ro­by auto­im­mu­no­lo­gicz­ne, np. toczeń czy RZS, jed­nak­że w dłuż­szej per­spek­ty­wie znisz­czy naszą
tar­czy­cę. Do nie­daw­na medy­cy­na baga­te­li­zo­wa­ła tę cho­ro­bę i nie pro­wa­dzo­no w zasa­dzie lecze­nia
przy­czy­no­we­go.
Oka­zu­je się, że w przy­pad­ku cho­ro­by Hashi­mo­to moż­na poczy­nić dzia­ła­nia, któ­re będą co naj­mniej
hamo­wa­ły jej roz­wój. Po pierw­sze przez die­to­te­ra­pię, któ­rej celem jest utrzy­ma­nie w pra­wi­dło­wym
sta­nie nabłon­ka jelit. Oka­zu­je się, że ten nabło­nek, któ­ry nor­mal­nie two­rzą ści­śle do sie­bie
przy­le­ga­ją­ce komór­ki, w nie­któ­rych sytu­acjach może stać się nie­szczel­ny, co powo­du­je iż prze­ni­ka­ją
przez nie­go róż­ne­go rodza­ju sub­stan­cje biał­ko­we, któ­re powo­du­ją, iż w ścia­nach jelit powsta­je stan
zapal­ny.…